Υπομονή

Σαν ήρθες στο κελί μου, κυρά μου Υπομονή,
δίδαξες την ψυχή μου, πως πρέπει να πονεί.

Μου έβαλες το χέρι, απάνω απ’ την καρδιά
και “Σώπα και καρτέρει” μου είπες σιγανά.

”Μονάχη δε σ’ αφήνω, στάσου σαν πρώτα ορθή,
εγώ θα σου απαλύνω, την κάθε σου πληγή.

”Σαν το γενναίο στρατιώτη, τον άξιο μαχητή,
που απ’ τη γραμμή την πρώτη τα βόλια θα δεχτεί

”έτσι κι εσύ τον πόνο σα δώρο να δεχτείς
ασύγκριτο, το μόνο αντάξιο μιας ψυχής.”

Σαν ήρθες στο κελί μου, κυρά μου Υπομονή,
διδάχτηκε η ψυχή μου πως πρέπει να πονεί.

 - Μυρτιώτισσα

Το πιο όμορφο δεν στο 'χω πει ακόμα ...

« Η πιο όμορφη θάλασσα είναι αυτή που δεν έχουμε ακόμα ταξιδέψει.
  Τα πιο όμορφα παιδιά δεν έχουν μεγαλώσει ακόμα.
  Τις πιο όμορφες μέρες μας, δεν τις έχουμε ακόμα ζήσει
  Κι αυτό που θέλω να σου πω, το πιο όμορφο απ’όλα…
  Δεν στο ‘χω πει ακόμα…»

 - Ναζίμ Χικμέτ

Της Μουσικής

Ανοίγει η καρδιά μου μες στη σιωπή
φως, φως με κυριεύεις
κι ανήσυχα της γαλήνης το κομπολόι σκορπώ
- στην ταραχή μου η καρδιά τον όρκο της ξεχνάει
η εγκαρτέρηση μες στο σκοπό
της μπόρας τούτης πια δεν υπάρχει
μόνο λουλούδια λυγάν
και δέρνονται ως να ξεριζωθούν απ' την ανεμοζάλη.

 - Δ.Ι. Αντωνίου

Ταξίδι

Κοίταξε πάνω στο κατάστρωμα τους αδελφούς μας που γέρασαν σε μια νύχτα. 
Μας είπαν πως δεν στοχάστηκαν την παρακμή. 
Δεν στοχάστηκαν ένα τέλος μέσα σε πέλαγος από βάσανα. 
Γιατί μέσα στην πολιτεία είχαν το κρεβάτι της ξεγνοιασιάς, 
γιατί μέσα στο φως το πρωινό έσπερναν τη φθορά και την αγωνία. 
'Oσοι δεν έχουν κρεβάτι να κοιμηθούν ξαγρυπνούν και στοχάζονται. 
'Oσοι δεν έχουν ψωμί έχουν όνειρα. 
'Oσοι δεν έχουν φωτιά να ζεσταθούν έχουν ελπίδες. 
Όσοι δεν έχουν ελπίδες και στοχασμούς πεθαίνουν από έκπληξη 
γιατ' είναι σκληρό το κακό που σε βρίσκει απροετοίμαστο 
και δυο φορές σκληρός είναι ο θάνατος που δεν βρίσκει αντίσταση ο ερχομός του.

  - Κρίτως Αθανασούλης

Δεν είσαι η Μία ..

Δεν είσαι η μια. Είσαι ο καημός 
με τα περίσσια πρόσωπα. 
Είσαι η αγάπη η βοριανή, που ανθίζεις σαν το χιόνι, 
μ' έν' άστρο στη ματιά σου θαλασσί. 
Είσαι η αγάπη, το ζεστό γαρούφαλο του Νότου, 
που υψώνει φλόγα τον ανασασμό του. 
Είσαι η αγάπη της δειλής παιδούλας, η ακριβή, 
κι είσαι η αγάπη η φθινοπωρινή, 
στοργή γεμάτη σιγαλοπερπάτητη. 
Είσαι κι η πρώτη αγάπη κι η στερνή, 
κι η αφίλητη, ανυμέναιη κι η πολυφιλιμένη, 
μα πάντα η μια, κι η ατελεύτητη, κι η ακοίμητη - 
ο έρωτας, που δεν το μπορεί 
άλλο να μάθει απ' το δικό σου τ' όνομα, Ελένη!

 - Ι.Μ. Παναγιωτόπουλος

Ομορφιά

Ευγενικό ό,τι πέθανεν εδώ, 
που στοίχειωσε το πέταγμα των γλάρων. 
Αβρόν ό,τι κι αν πέρασε απ 'το φάρο 
κι έζησε λίγο στην υγράν οδό, 
κι ο ψίθυρος ωραίος των επωδών, - 
μνήμης ράθυμο κίνημα βλεφάρων - 
για τον αρμονικό θάνατο Ικάρων 
που ζήσανε τη ζωή των ευωδών 
αιθέρων. Το βήμα άρρωστων παιδιών, 
που τους φλογίζει δέος υγρό τα μάτια, 
ήρεμα ανησυχεί τα κρύα δωμάτια... 
'Oλα είναι ωραία. Και, μόνον, των φιδιών 
το σώμα, νιώθουμε, της αμαρτίας 
τα τέκνα, οι ωχροί, οι ξένοι άλλης πολιτείας.

 - Άρης Δικταίος