δίδαξες την ψυχή μου, πως πρέπει να πονεί.
Μου έβαλες το χέρι, απάνω απ’ την καρδιά
και “Σώπα και καρτέρει” μου είπες σιγανά.
”Μονάχη δε σ’ αφήνω, στάσου σαν πρώτα ορθή,
εγώ θα σου απαλύνω, την κάθε σου πληγή.
”Σαν το γενναίο στρατιώτη, τον άξιο μαχητή,
που απ’ τη γραμμή την πρώτη τα βόλια θα δεχτεί
”έτσι κι εσύ τον πόνο σα δώρο να δεχτείς
ασύγκριτο, το μόνο αντάξιο μιας ψυχής.”
Σαν ήρθες στο κελί μου, κυρά μου Υπομονή,
διδάχτηκε η ψυχή μου πως πρέπει να πονεί.
- Μυρτιώτισσα
